Een paar jaar geleden zat ik, samen met mijn vrouw en een goede vriendin van ons aan de keukentafel gezellig aan een kopje thee. Oververmoeid destijds en moeite om het gesprek te volgen. Die ochtend net als de vele ochtenden daarvoor was ik laat uit bed gestapt om pas onder de douche een beetje wakker te worden. Soms was ik te vermoeid om onder de douche vandaan te komen. Het warme water stoomde langs mijn lichaam samen met het verkwikkende doucheschuim het afvoerputje in. Soms wilde ik in dat putje verdwijnen, niet wetende wat aan die vermoeidheid te kunnen doen.
Bij het tweede kopje thee ging het over mij en de inmiddels bij mij horende vermoeidheid. Ze kende mij al een jaartje of twintig en had ook de diverse burn-outs van mij op afstand en soms van nabij meegemaakt. Zij wist dat ik een jaar lang schematherapie had gevolgd in een ziekenhuis en had mij ook diverse keren weer wat op zien krabbelen, weer zien beginnen aan een nieuwe baan en weer af zien breken.
Mijn BMI is binnen de perken en gaande het wat ouder worden ontstond er een zwembandje rond mijn middel, niet vreemd want bij een kaasje drink ik graag een portje en bij een diner is een passend wijntje of biertje ook heel erg lekker. De bonbonnetjes ….die zouden ook wel eens de boosdoener kunnen zijn.
Sporten deed ik geregeld, geen teamsporten meer zoals vroeger maar lange wandel- en fietstochten afgewisseld met een tochtje in mijn kajak door het Noord Hollandse laagland hield mij dacht ik wel gezond.
Als mijn hoofd het kussen raakte, dan viel ik direct in slaap en het wakker blijven in een theater en de auto ging mij steeds meer moeite kosten. En hoe meer ik erover nadenk…in de trein zat ik vroeger ook vaak te knikkebollen en schrok ik weer overeind met mijn hoofd.
Op mijn Fitbit constateerde ik een lage hartslag die ’s nachts soms onder de 40 zakte en gedurende het langdurig bewegen haalde ik ook niet de hartslagen die vrienden van mij wel hadden. Een sporthart in de volksmond. Zou daar de oorzaak van mijn aanhoudende vermoeidheid zijn oorsprong vinden?
Spierpijn gedurende de dag had ik nooit, wel werd ik bij het opstaan steeds strammer, voelde mij soms als een oud mannetje zo stram. Gelukkig verdween dat in de loop van de dag.
Het onthouden van namen, het überhaupt onthouden van nieuw te leren dingen begon mij steeds meer moeite te kosten. Waar ik het aanvankelijk nog kon verbloemen, lukte dat de laatste tijd niet meer. En lagen die sleutels nou…? Wat ging ik ook alweer boven doen…? het boodschappen lijstje mee de supermarkt in en dan elk in het wagentje gestopt artikel doorstrepen op het lijstje….
Totdat ik die ochtend in de vroegte op Schiphol stond om naar mijn werk in het buitenland te gaan en een half uur voor vertrek mijn lichaam mij aangaf; Prima dat jij gaat vliegen maar ik ga niet mee.
Een gesprek met de huisarts volgende en ik vroeg om een verwijzing naar de cardioloog, ook verzocht ik om een zeer uitgebreid bloedonderzoek. De uitslagen werden aan de keukentafel met een kopje thee besproken waarop de goede vriendin zei; Heb je al eens aan Apneu gedacht, daar zijn verschillende vormen van?
Apneu…ik?